IGLAKI W OGRODZIE

Drzewa i krzewy iglaste są bardzo atrakcyjnymi roślinami ozdobnymi, które warto wprowadzić do niemal każdego rodzaju ogrodu. W środowisku naturalnym potrafią osiągać ogromne rozmiary, nawet do kilkudziesięciu metrów wysokości. Na szczęście w ogrodnictwie uprawia się wiele odmian karłowych, wolno rosnących, odmian będących niewielkimi krzewami lub płożących się, dzięki czemu możemy je zastosować dla upiększenia nawet niewielkich skrawków zieleni. Formy karłowe doskonale nadają się do ogródków skalnych, jako sąsiedztwo oczek wodnych, czy na wrzosowiska. Wiele z nich nadaje się doskonale również do uprawy w pojemnikach na balkonach i tarasach czy też ogrodach typu patio. Musimy jednak pamiętać, iż nie ma gatunków uniwersalnych i każda kompozycja wymagać będzie odpowiedniego dobrania roślin, uwzględniając ich wzrost, barwę, pokrój i wymagania co do gleby i stanowiska. Fotografia po prawej stronie przedstawia kompozycję roślin w pojemniku postawionym w przydomowym ogrodzie wyłożonym kamienną kostką. W pojemniku posadzona jest ciekawa forma drzewka iglastego szczepionego na pniu i niższych roślin kwitnących oraz płożących się i opadających ku dołowi poza pojemnik. Charakter ogrodu Iglaki mają wiele zalet – z reguły są dość łatwe w uprawie, są zimozielone, dzięki czemu zdobią nasz ogród również zimą, a ponadto wykorzystując różnorodność barw roślin iglastych, możemy naszym ogrodom nadawać rozmaity charakter. Drzewa i krzewy iglaste pod względem kolorystyki możemy podzielić na 3 grupy – odmiany o kolorystyce zielonej, odmiany o kolorystyce niebieskiej i odmiany o kolorystyce złocistożółtej. Zielone iglaki są bardzo dobrym tłem zarówno dla kompozycji bylinowych, jak i kompozycji z krzewów liściastych. Można z nich tworzyć formowane żywopłoty, nieformowane szpalery i obwódki. Odmiany o jaśniejszym zabarwieniu, np. świerki białe 'Conica’, dobrze się czują w pełnym słońcu, równomierniej rosną, zachowując ładny, regularny pokrój. Te o głębokiej, ciemnozielonej barwie, jak np. cisy, są bardziej cieniolubne. Większość odmian o zielonej barwie igieł wymaga gleb żyznych, lekko wilgotnych i przepuszczalnych. Niebieskosrebrzyste odmiany iglaków wprowadzają do ogrodowych kompozycji trochę chłodnej, metalicznej kolorystyki. Połyskujący w słońcu błękitny kolor igieł ładnie wygląda w zestawieniu z purpurą i bielą. Szarobłękitną barwę rośliny iglaste zawdzięczają cieniutkiej warstwie wosku powlekającej igły, która chroni przed nadmiernym parowaniem. Dzięki niej tworzy się na powierzchni warstwa powietrza o podwyższonym stężeniu pary wodnej. Niebieskie odmiany iglaków najintensywniejszy kolor mają zimą, w czasie mrozów. Srebrnoigłe gatunki nie są wybredne, zadowolą się przeciętnie żyznym podłożem, ale koniecznie lekkim i przepuszczalnym. Na ciężkich i wilgotnych glebach gniją i przemarzają w okresie chłodów. Warto posadzić je w pełnym słońcu, gdyż w półcieniu mogą stracić swój nietypowy kolor. Odmiany o barwie złocistożółtej są bardzo mocnym akcentem każdej kompozycji, dobrze jest je zestawić z odmianami ciemnozielonymi i błękitnymi. Odmiany o żółtej barwie igieł powstają w wyniku hodowli. Często się zdarza, że na zielonych roślinach wyrastają zmutowane pędy o żółtym lub białym kolorze, tzw. sporty. Z sadzonek takich pędów hodowcy próbują otrzymać nowe odmiany o żółtej lub złocistej barwie igieł. Złociste odmiany drzew i krzewów iglastych najintensywniejszy odcień mają wiosną, gdy rośliny wypuszczają młode przyrosty. Iglaki o złotych igłach najlepiej wybarwiają się na słońcu, w cieniu przyjmują raczej zielonkawy kolor. Z drugiej jednak strony nadmierne nasłonecznienie może uszkadzać ich delikatne pędy, dlatego żółte iglaki dobrze jest sadzić w kompozycjach z wyższymi roślinami, które częściowo je osłonią. Co jeszcze wziąć pod uwagę przy wyborze odmiany ? Przed wyborem odmian do naszego ogrodu, warto zastanowić się, jaką funkcję będą one spełniały. Pod tym względem, iglaki możemy podzielić na pięć podstawowych grup: * solitery (samotniki), które sadzimy pojedynczo, w miejscach dobrze eksponowanych, tak aby atrakcyjny pokrój rośliny był dobrze widoczny, * krzewy niskie, o poziomym, rozłożystym wzroście, używane jako rośliny okrywowe, * , żywopłotowe, znoszące gorsze warunki środowiskowe, silne wiatry, słońce, czy też suchą glebę, gdyż często to właśnie żywopłot okalający nasz ogród ma chronić pozostałe rośliny przed niekorzystnym wpływem otoczenia, * do nasadzeń grupowych, mogące być „wypełniaczami” zasłaniającymi niezbyt efektowny fragment ogrodu (np. pryzmę kompostową), a także pozwalające stworzyć barwną plamę o określonych rozmiarach, będącą np. tłem dla rabaty kwiatowej, * nadające się do sadzenia w pojemnikach, które doskonale ozdobią nasze balkony i tarasy, a także brukowane dziedzińce, w tym zastosowaniu dobrze zdaje egzamin sosna górska, żywotnik zachodni 'Danica’, jałowiec płożący 'Glauca’, oraz cis pośredni 'Hillii’.

thuja-szmaragd[1] Poza tym, czego my oczekujemy od roślin, oczywiście nie możemy zapomnieć o tym, czego rośliny mogą oczekiwać od nas. Czasem nawet najbardziej troskliwa opieka może nie wystarczyć, jeżeli nie dobraliśmy rośliny w stosunku do warunków panujących w naszym ogrodzie. Dobrze jest wiedzieć, że niektóre odmiany importowane mogą nie mieć szans przetrwania w naszym klimacie, poza zupełnie wyjątkowymi stanowiskami, np. w pasie nadmorskim. Są to min. cyprysowce (Cupressocyparis), oraz cedry. Rośliny te można sadzić do pojemników i sezonowo wystawiać w ogrodzie, na tarasie czy też na balkonie, ale na zimę muszą zostać przeniesione do osłoniętego pomieszczenia. Nieco ograniczony wybór odmian roślin iglastych mają niestety mieszkańcy Polski wschodniej, gdzie zimą występują szczególnie niskie temperatury, dlatego też przy wyborze rośliny powinni zwracać szczególną uwagę na mrozoodporność danej odmiany a także na wytrzymałość na wysuszające mroźne wiatry. Kolejną ważną cechą roślin, jaką trzeba wziąć pod uwagę, są ich wymagania glebowe. Jeżeli gleba w naszym ogrodzie jest piaszczysta, musimy wybierać spośród iglaków tolerancyjnych na niedostatki wody. Suche stanowiska dobrze znoszą jałowce (pospolity, pośredni i sabiński), sosna czarna i sosna górska, a także świerk kłujący i świerk serbski.

 źródło: poradyogrodnicze.pl

Opublikowane przez:

www.e-flora.pl

Komentarze są zamknięte.